Architektura Środowisk

W sieciach P2P każdy węzeł sieci zwany hostem, czyli komputer użytkownika, może jednocześnie pełnić rolę klienta i serwera.
W najpopularniejszej implementacji modelu P2P, jaką są programy do wymiany plików w Internecie, każdy host spełnia rolę serwera, przyjmując połączenia od innych użytkowników sieci, oraz klienta, łącząc się i wysyłając i/lub pobierając pliki z innych hostów działających w tej samej sieci P2P. Wymiana plików jest prowadzona bezpośrednio pomiędzy hostami. Sieć P2P charakteryzuje się zmiennością struktury węzłów sieci, spowodowaną zmiennością liczby i lokalizacji sieciowej aktualnie aktywnych hostów.

Natomiast sieć klient-serwer to architektura systemu komputerowego, w szczególności oprogramowania, umożliwiająca podział zadań (ról). Polega to na ustaleniu, że serwer zapewnia usługi dla klientów, zgłaszających do serwera żądania obsługi. Podstawowe, najczęściej spotykane serwery działające w oparciu o architekturę klinet-serwer to: serwer poczty elektronicznej, serwer WWW, serwer plików, serwer aplikacji. Z usług jednego serwera może zazwyczaj korzystać wielu klientów.

Zaletą sieci p2p jest brak pośredników podczas połączenia i transferu plików pomiędzy komputerami stanowiącymi serwery i/lub klientów. W to miejsce pojawia się jednak inne poważne ograniczenie, a mianowicie szybkość transferu plików jest bezpośrednio uzależniona od limitu upload ustalonego przez przepustowość i providera sieci, z której korzysta komputer-host. Może również zdarzyć się sytuacja, gdy podczas pobierania przez nas pliku wszystkie komputery-hosty zostaną odcięte od sieci lub wyłączone. W efekcie transfer zostanie przerwany i nie będzie mógł zostać wznowiony, póki choć jeden host nie stanie się dostępny.
Zaletą sieci klient-serwer z pewnością jest dostępność serwera. W przypadku dużych serwisów serwery są na tyle pojemne, by móc jednocześnie obsługiwać nawet setki tysięcy żądań. Często też w przypadku awarii części zasobów serwerowni pozostałe, sprawne serwery nadal utrzymują działanie portalu.